VIP,s?????

We zijn gisteren vanuit Puri vertrokken voor een reis met de nacht trein naar Kolkata. Een reis in India, en dan zeker met een trein, laat je vooral genieten van veel locale gebruiken. Dit kan uit een lopen van gebruiken tot versnaperingen toe. We waren wat dat betreft al wel wat gewend maar gedurende deze reis waren we toch enigszins verbaasd wat we voor onze ogen zagen gebeuren. Er kwamen enkele figuren binnen in ons trein compartiment waarvan we in eerste instantie dachten dat het vrouwen waren van het platteland. Je kunt onze verbazing wel begrijpen toen we er achter kwamen dat het travestieten waren die kwamen bedelen in de trein. Het blijkt namelijk dat ze door de Indiers als een soort sadhu worden gezien die ze moeten belonen met een aalmoes omdat ze anders de zogenaamde kracht hebben om je van alles toe te wensen. Je moet er maar in geloven maar wij lagen krom van het lachen dat snap je wel. Gedurende deze treinreis hadden we een slaapcompartiment wat met zijn zessen deelden. Het slapen op zich ging zonder problemen alleen voor iedereen zover was werden we door de locale burgers verrast op een kakafonie van geluiden (boeren en rochelen) wat bij ons toch wel als onbeschoft word gezien. Een was er zelfs eentje bij die zich van geen kwaad bewust was, hij keek ons aan met een blik van wat heb ik nu verkeerd gedaan toen we er iets van zeiden. Hij zat nog geen meter van ons af. Lands eer en lands gebruiken zullen maar denken. Bij aankomst  in Kolkatawerden we trouwens op de hoogte gebracht van het feit dat we als VIP,s op de nationale tv waren gezien. Tijdens het dancefestival van Konark, wat we hadden bezocht, werden we steeds door diverse camera,s op de korrel genomen. Hadden we van tevoren moeten weten dan hadden we er misschien nog een slaatje uit kunnen slaan. We hebben vandaag nog de laatste Rupees opgemaakt. Sieraden en Ans die er voorbij komt, dan snap je wel wat er gebeurd, die kan daar geen genoeg van krijgen. Vannacht vertrekken we rond half elf uit het hotel. Dan zijn we ruim op tijd om de boardingpas op te halen. Inchecken hebben we in het hotel al gedaan. Foto,s hou je nog van me tegoed. De verbinding is te traag hier. Tot later.

9 reacties | reageer

Beloofd is beloofd:)

Het vervolg of begin van: (het is maar net hoe je het wilt lezen)

He, he, eindelijk een teken van leven......

Wat we verkeerd gedaan hebben, hebben we al verteld. Het was dus dat ene foutje dat we gemaakt hebben om niet meteen als we de kans hadden om te internetten dit ook te doen., (2 mogelijkheden tot nu toe, dus zo erg is het ook niet)  Vandaar de lange stilte. Ik heb wel geprobeerd om het allemaal zo goed mogelijk bij te houden in een chronologische volgorde.  Dus je hebt wel iets te lezen als je er eenmaal aan begint:)

Zaterdag morgen half 3 in de ochtend, wat een tijd zeg daar wen je nooit aan. Maar ja, dat hoort erbij.  We zijn dus ruim op tijd, achteraf zelfs een uur te vroeg. De reis op zich verliep voorspoedig alleen hadden we een paar ellendige zitplaatsen. Het midden pad waar ze van 4 op 3 stoelen overgaan. Dan zitten je benen je constant in de weg. Aangekomen in Kolkata duurde het vrij lang voor de bagage er was, de reden was dat alles daar ook nog een keer door de rontgen scanner ging. De bus en reisbegeleider stond ons al op te wachten. Nadat de hele groep compleet was(leuke groep zover we nu kunnen beoordelen), de bus in en naar het Hotel. Onderweg weer het bekende straatbeeld, heel erg veel mensen die buiten op het trottoir liggen te slapen, veel daklozen dus. Mooi hotel, daar was niks mis mee alleen de tijd waarop we dan eindelijk naar bed kunnen, das wat minder (4uur). Ontbijt hebben we maar overgeslagen en om 11uur bij het bekende kennismakings praatje waren we weer present.  Daarna een rondje door de stad, het was rustiger dan dat we verwacht hadden, daar aan kon je merken dat het zondag was, anders kun je er over de koppen lopen. We hielden het snel voor gezien want we merkten goed dat we wat slaapuren tekort kwamen. Nadat we bij Cafe a Day wat gedronken en gegeten zijn we op ons gemak met zijn 4rtjes terug gesukkeld naar het hotel. Daar hebben we nog wat gekletst onder het genot van een Kingfisher. Dat bier smaakt trouwens alleen lekker als het ijs en ijs koud is. 's avonds wel erg lekker gegeten op een dak terras met de hele groep. We hebben het maar niet te laat gemaakt want de volgende ochtend was het alweer om 4 uur dag. Er stond een trein te wachten die we moesten zien te halen, het vertrek stond vastgesteld op klokslag 6uur. Ik dacht dat we vakantie hadden!

Als we de volgende ochtend allemaal klaar staan inclusief alle bagage vertrekken we naar het station. De tickets zijn geregeld, we hebben vaste zit plaatsen in de 2e klas,airco. Het verbaasd ons trouwens elke keer weer hoeveel mensen er afhankelijk zijn ,wat betreft hun levensondehoud, van de spoorwegen in landen zoals India. Soms lijk het wel dat er bijna net zoveel mensen in de trein aan het werk zijn dan dat er met die trein vervoerd worden. De reis verliep verder voorspoedig en we kwamen op het verwachtte tijdstip aan. De bus stond al klaar. Alleen de manier waarop je dan weer van dat perron af moet zien komen met al je bagage! Gewoon van het perron af springen en dan over een ander spoor heen om via de kortste weg bij de bus te komen. Het was gelukkig een dood spoor. Maar ook dat is Incredible India. Dus op naar Birtanika. Het is een natuurreservaat waar we naar later blijkt 2 nachten zullen kramperen in plaats van kamperen. De matrasjes die ons beloofd waren bleken 1 cm dik te zijn en van een soort soort Pur schuim ipv schuimrubber. Dus ons konden ze na 1 nacht van dat ding opscheppen zo stijf waren we geworden.

In het reservaat zijn we per boot vogels en zoutwater krokodillen gaan spotten. Alleen maakte die boot in zijn uppie meer herrie dan dat er tijdens de Grand prix van India door 22 formule 1 wagens gemaakt werd. Dus alles dat leeft in het park was al lang en breed op de vlucht geslagen voordat wij ze uberhaupt zagen. Op een enkele dove Krokko na. Maar al met met al hebben we ons toch wel vermaakt. De kok die we bij ons hebben en die voor ons het eten verzorgt, die kan er echt wel wat van. Klasse wat hij al improviserend zo op tafel weet te zetten. Hij heeft niet meer dan 2 gaspitjes en enkele woks tot zijn beschikking.

Na 2 nachten op die camping site was het weer om 7uur opstaan en op pad. Op naar Bhubaneswar, the city of temples. De weg ernaar toe leid ons via Jorinda, de stad waar Mahima Dharmee een sekte zich gevestigd heeft. Daar aangekomen worden we door een gids verwelkomt en krijgen we een rondleiding. We lopen de geestelijk leider ook nog tegen het lijf (missen is onmogelijk, hij kan zo voor Budha doorgaan). Deze sekte gebruikt alleen natuurlijke materialen, geen leder of andere dingen die afkomstig zijn van een levende wezens. Kleding word oa gemaakt van boomschors dat daarvoor eerst een bewerking ondergaat. Rare snoeshanen als je ze zo een paar uur kunt observeren. Rond 11uur gaan we weer verder voor het laatste stukje. In de stad aangekomen zijn we eerst nog naar een Tribal Museum geweest. Hier hebben we een 1ste indruk op kunnen doen van de verschillende stammen die we hopenlijk tegen gaan komen en zien. Daarna naar het Hotel waar we zullen verblijven voor 2 nachten, het heeft zijn beste tijd wel gehad, echt vergane glorie. In de douche gordijnen zit bijvoorbeeld meer leven in dan dat je  in heel Artis zult vinden. Rond een uur of half 8 hebben we afgesproken om met het hele gezelschap uit te gaan eten in de omgeving van het Marion Hotel. Het word een chinees restaurant met Indiase specialiteiten. Om er te komen nemen we de voor ons al bekende  Tuk-Tuk. Het eten is er voortreffelijk. Naderhand nog even bij Cafe-a -Day(waar kennen we die van) een kop koffie scoren. We zijn rond een uur of 12 weer terug in ons hotel. In Bhubaneswar gaan we de volgende morgen op pad om er de tempels te bezoeken.  Sommige zijn prachtexemplaren. Tijdens de wandeling worden we binnen gevraagd in een tempel waar ze onder andere een gaarkeuken hebben. Alles word aan ons uitgelegd ten koste van enkele ruppees voor een donatie. Als afsluiting geven Ans en Willemien 2 maaltijden weg aan 2 mannen. Ze worden voor deze daad van barmachtigheid gezegend. Het is toch een hele belevenis om zoiets van zo dichtbij eens mee te maken. Op de terug weg naar het hotel nog even op een terras gezeten. 's Avonds weer naar Shanghai. Met de Tuk-Tuks.

De volgende ochtend gaan we alweer vroeg op pad naar het leefgebied van de Adivasies. Sommige van die stammen leven erg afgelegen. Het is een echte reisdag, weinig bijzonders te zien alleen erg veel natuurgebied. We slapen hier om te beginnen 2 nachten in een Eco Lodge. Leuke plek overigens maar met, hoe kan het anders, erg weinig comfort. We hebben een kamer die we met zijn vieren delen. De opbrengsten zijn voor de dorpjes in de omgeving. De dag na aankomst gaan we er echt op uit. We hebben enkele dorpjes in de directe omgeving bezocht. Het is echt de moeite waard maar je kan goed merken dat ze maar weinig met toeristen te maken hebben. Ze zijn erg schuw en terug getrokken. Vooral de vrouwen zijn gekleed in kleurige gewaden en dragen erg veel sieraden. Ans had binnen de kortste keren haar eerste sieraad gescoord. Ze had 2 armbanden gekocht van een vrouw die ze zelf droeg. Het is heel apart wat we hier allemaal tegenkomen en zien in deze dorpjes, dit is niet het India dat we kennen.

Na een goed en stevig ontbijt de volgende morgen gaan we dan weer op pad naar onze volgende bestemming, Bissam Cuttack. Hier zullen we gedurende 2 nachten onze tenten opslaan op een campsite die beheerd word door de staat. Het begint trouwens te wennen om op de grond te slapen. Op zich op een erg leuke plek alleen word het wel een tijd dat ze zich om het milieu gaan bekommeren. Overal plastic en andere rommel. Op het erf van deze campsite wonen ook nog 2 families (inclusief hun vee dat los rondloopt dus is het devies tenten dicht). Ze hebben er 2 huisjes staan wat eigenlijk een verkeerde benaming is, voor ons zijn het meer stallen. Hier gaan we onder andere naar de lokale markt.  Na deze 1ste kennismaking met de stammen die hier wonen (Kutia Khond, Tatto Faced Desia Khond en Donguria Khond)trekken we dan na 2 nachten weer verder naar onze volgende bestemming. Het is meer een stop-over, omdat anders de afstand die we af moeten leggen veel te groot is. Ik heb al veel gezien maar als je deze stad binnen rijd is het net of je van god en alleman verlaten bent. Wat een verschrikkelijke bende, het is er een grote vuilnisbelt. Overal waar je kijkt, krotten, afval en koeienstront en een kakafonie van claxons die hun eeuwigdurend concert geven. Dit voelt voor ons denk ik dubbel zo erg aan door de vermoeidheid van de busreis en de dampende warme deken die over je heen valt zo gauw je uit de bus stapt. Jeypore, wat een ellendige deprimerende en gore stad. Dit gun je je ergste vijand nog niet. Ook dat is India.

Na een redelijke nachtrust en een slecht en rommelig ontbijt (als je bv 3 extra sneetjes toast besteld dan kan dat niet, maar je raad het al, 4 of 2 sneetjes is geen probleem) maar weer snel de bus in naar de Unkudelli weekmarkt. Hier hebben we kennis gemaakt met onder andere de Bonda tribe. De vrouwen hebben alleen een lende doekje om en een hele rits kralen. Je moet hier alleen goed uitkijken met fotograferen van deze vrouwen want de mannen van deze stam, zijn in beginsel net als de vrouwen gewelddadig en erg agressief. En daarbij komt dat ze vaak al erg vroeg dronken zijn wat de sfeer nog een beetje explosiever maakt. Wat ze dan drinken is een eigen gebrouwen goedje wat me niet erg gezond lijkt. Na een halve dag op de markt rond gezworven te hebben gaan we weer naar de volgende stek, de Peta campsite.  Een leuke plek, mooi gelegen tussen de rijstvelden. Hier zijn we 3 nachten gebleven, we zouden in 1ste instantie ergens anders slapen maar doordat de Maoisten in deze omgeving zich roeren werd ons geen toestemming gegeven om op onze orginele bestemming te slapen. Dus dan maar eerst hier. Om onszelf te wassen, op een primitieve manier, moeten we het water halen uit een ouderwetse put. Na een paar dagen heb je dat wel gezien en begin je diverse zweetluchtjes in de groep te ruiken. We hebben hier erg veel gewandeld, veel dorpjes gezien met telkens weer een andere stam, ik kan niet meer zeggen welke waar thuis hoort. Door de jaren heen zijn de diverse stammen ook steeds meer opgegaan in de Hindustaanse gemeeschap die zich ook in dit gebied hebben gevestigd. Het is al met al toch genieten hier al klinkt het soms wat anders. We wisten waar we terecht zouden komen.

Na die enerverende dagen en de diverse lange wandelingen zijn we verder naar het zuiden afgezakt naar Gupteswar. Hier hebben we onze tent opgezet midden in een dorp, bij een familie op het erf. Het zijn van orgine jagers en elk huisje dat je ziet is door een zware afrastering afgeschermd van de buiten wereld voor al het loslopend wild. Het dorpje is namelijk omringd door de bossen van Orissa. Wat voor wild er nog in die wouden leeft is me onduidelijk(ik heb enkel een jakhals, aap en een oud konijn gezien). Hier kunnen we ons alleen aan de dorpspomp wassen wat ook weer zijn charme heeft. Alleen zijn wij dan de bezienswaardigheid. Hier hebben we een beetje het vakantiegevoel gehad. Rustige wandelingen, bij het water gezeten, af en toe een pick-nick, en enkele dorpjes op ons pad tegen gekomen. Ook werd er nog speciaal voor ons een dansvoorstelling uitgevoerd. We nemen de tijd om een beetje uit te rusten want de komende 2 dagen zijn echte reisdagen met een overnachting in een hotel in een klein stadje waarvan bijna alle doorgaande wegen opengebroken zijn op een Indiaase manier. Een grote puinhoop dus. De eindbestemming is dan Gobalpur on Sea, een vissersplaatsje dat voor de Bengalen een vakantieoord is.

Nou ik ben blij dat we in dat vissersdorpje zijn aangekomen, wat een lange reisdagen, en onderweg helemaal niets byzonders te zien. Een enkele tempel, veel rijstvelden, erg veel loslopende koeien en ossen, en kleine dorpjes. Het valt ons op dat er zoveel zwerfvuil ligt in die dorpjes. Vooral erg veel plastic. Een afval ophaaldienst kennen ze hier denk ik niet. Want alles hier is apart verpakt en zit in plastic. Je kunt dus wel nagaan wat er allemaal word weg gegooid. Zelfs het drink water word hier verkocht in kleine zakjes. Wij kopen wel drinkwater in plastic flessen maar de gemiddelde Indier niet. Dat stadje heeft verder niet veel te bieden. Het strand is het net niet, dat is niet veel byzonders. De boulevard (ze hebben er hier echt eentje) heeft trouwens alleen maar voorzieningen die compleet verrot zijn. Maar desalnietemin is het voor ons een mogelijkheid om even bij te komen. Het hotel is verder erg eenvoudig maar goed verzorgd en schoon. De eigenaresse heeft er de wind wel onder. We moeten er maar niet teveel bij nadenken en gewoon genieten van de rust. Ik ben ook maar weer eens naar de plaatselijke barbier geweest. Mijn haar moest weer gekortwiekt worden. De tondeuse die de kapper gebruikte was zo bot als wat. Hij bleef maar drukken met dat ding. Ik kreeg bijna een zandverzakking van dat getril van dat ding. Maar na een 3 kwartier was hij het eindelijk beu en stopte hij er mee. Ik weer toonbaar en hij een briefje van 50 rijker. 's avonds met zijn allen afgesproken voor een gezamelijk diner. Het werd voor de laatste maal door onze kok klaargemaakt. Het is dan meteen ook een uitgelezen mogelijkheid om van de lokale gids en de rest van de crew afscheid te nemen. Ze hebben toch voor een belangrijk deel gezorgd dat wij een prachtige tijd hebben gehad. Alleen Hima(de chauffeur) en Mega (de busboy) blijft nog even bij ons.

Na 2 nachten zijn we dan naar Puri vertrokken. Op deze reisdag hebben we trouwens ook de bus nog moeten repareren. Het kozijn van een van de ruiten was compleet afgebroken, de chauffeur had het al provisorisch met een touwtje gerepareerd maar helaas viel er toch weer bijna een ruit uit. Dus hebben we alles maar met spanbandjes vastgezet. We hebben voor de verandering weer eens een prachtig hotel. Pas gerenoveerd, mooie kamers, nieuw sanitair en voor de verandering weer eens echt warm water. En dat allemaal voor hetzelfde geld. Je ziet in Puri veel toeristen en dan van diverse pluimage. Van hippies tot bejaarden. Ook een combinatie van deze 2 zie je er rondlopen. Puri is verder een echt pelgrimsoord. De ene tempel die er staat trekt veel bezoekers. Ook het nabijgelegen Konark is erg in trek als een echt pelgrimsoord, hier staat namelijk de zonnetempel. Deze tempel is ook het decor van het dancefestival dat hier elk jaar in december word gehouden. We zijn er ook naar toe geweest, het was mooi om te zien alleen af en toe een beetje langdradig. De 2e dag dat we hier zijn gaan we langs de zee naar de locatie waar de lijkverbrandingen zijn. Vandaaruit gaan we naar de Jaganath tempel die zoveel bezoekers trekt. We maken ons die dag trouwens ook op om de nachttrein naar Kolkata te nemen. Als we daar aankomen is de cirkel weer rond en zit het er bijna weer op. Al met al een enerverende reis en kunnen we zeggen dat het een echte avontuurlijke vakantie was.  Met veel bijzondere ontmoetingen. We hebben er echt van genoten.

Het is al met al toch een heel verhaal geworden maar dan hebben jullie wat te doen op deze saaie zondag:)

7 reacties | reageer

Eindelijk

Hehe, eindelijk weer eens internet. We hebben onszelf (en jullie) eigenlijk gefopt terwijl we beter moeten weten. Nu blijkt maar weer eens van uitstel komt afstel. In Kolkata hadden we zoiets van dat doen we morgen wel. We waren moe vn de reis en we wilden gewoon wat uitsrusten. In Bubaneshwar dachten we dat ook maar daar kwam dus ook niets van. Dus sloegen we het daar ook maar over. Toen werden we dus echt in een gebied gedropt dat qua verbindingen nog werkt met rook signalen en een aftandse postduif. Dus geen kans op internet laat staan telefoon. Die was enkel nog goed als wekker. En nu zit ik in een godvergeten oord genaamd Gopalpur on Sea??? In ieder geval een oord met een moeilijke naam. Ik zit hier in een klein hok met 2 pc die je aan moet slingeren. En wat denk je? Nu word mijn usb stick niet herkent met het complete reisverslag. Dus kan ik jullie nog niets laten weten.  Het enige dat ik jullie zo snel kan laten weten dat alles goed gaat. Het eten is goed,erg lekker zelfs. We hadden gedurende de trekking een eigen kok mee en wat die op tafel wist te zetten, ongelooflijk. Als hij in Nederland een Indiaas restaurant zou beginnen zou hij zomaar langzaam binnenlopen. We hebben weer erg veel gezien en meegemaakt.. Het gebied waar die stammen wonen en waar we vooral veel gewandeld hebben is prachtig. Wat het vooral byzonder maakt is de bevolking, je verwacht dat daar helemaal niet. Sommige van die stammen leven volgens mij nog in het stenen tijdperk. Die gaan nog jagen met pijl en boog. Ik kan ze nu nog niet uit elkaar halen.Maar het was weer een hele belevenis. Het enige dat soms erg hard en taai was was het kamperen Niet het kamperen op zich hoor, we konden ons wassen aan de dorpspomp, we hadden zoals ik beschreef goed te eten. Alleen die bedden he, die matjes waren maar 1cm dik, dus ze konden mij elke morgen van de grond aflepelen, alles deed zeer. Maar ja we wisten waar we aan begonnen. Nu hebben we nog enkele dagen te gaan, morgen gaan we naar Puri waar het dansfestival begint, dit moet iets byzonders zijn dus ik ben benieuwd. Ik kan nu helaas geen fotos uploaden ende rest zal ik later hopenlijk nog kunnen plaatsen. Anders horen jullie en lezen jullie jullie het alswe weer terug zijn. Ad ik heb me vergist met de dag van aankomst en met de tijd. Lees het vluchtplan maar eens door. Misschien is het handiger dat we met de trein gaan. Hoef jij geen vrij te nemen. Doe iedereen de groetjes en tot de volgendekeer maar weer.

5 reacties | reageer

Het reizen is bijna begonnen.

Vrijdag 11-11-2011.

Een aparte datum en voor ons de de laatste mogelijkheid om nog de vergeten dingen te regelen. Maar vooral uitslapen en uitrusten is het devies voor vandaag. Morgen, of liever gezegd vanacht zal er van een fatsoenlijke nachtrust niet veel terecht komen. Het word dus weer een echte reisdag, een dag die we gewoon uit moeten zitten, een andere keus hebben we niet.   Wat dat beftreft is het net een survival of the fittest.  Reken anders maar uit, 07.00uur vertrekken vanaf Schiphol, thuis weg rond een uur of half 3 ofzo. Zoals mijn wijze zwager al zei,  het zijn voorlopig de laatste luxe 120Km. (buiten de vlieguren) Daar heeft hij wel gelijk in ja:), het vervoer in India is van een heel ander kaliber. Maar dat maakt het ook wel zo mooi, al die Tuk-Tuk,s, Riksja,s en Ambassadors(indiaase taxi) die door elkaar heen krioelen.

We hebben vandaag onze zitplaatsen in het vliegtuig omgeboekt, we zaten zoals gewoonlijk weer eens niet naast elkaar. Nu zitten we op de vlucht van Amsterdam naar Frankfurt (LH1003) aan de raamkant en op de vlucht van Frankfurt naar Kolkata (LH750) in het middengedeelte met zijn 2tjes op een rij. Meer stoelen zijn er niet op die rij.

De wachttijd in Frankfurt valt op zich wel mee, 3uur en 3 kwartier. Aankomst in Kolkata 01.00uur plaatselijke tijd. Dus voor we weer op bed liggen is het ongeveer 04.00uur? Dus de dag erop maar rustig aan doen. Misschien een stadswandeling in het centrum van Kolkata? We zien wel. Voor ons mag het zover zijn, van echt slapen nu zal het wel niet komen.

Tot de volgende.

8 reacties | reageer

Nog 3 weken.

Nog 3 weken te gaan en dan is het weer zover.

De visums zijn weer aangevraagd en het enige dat nu nog moet gebeuren is een reisconsult voor de pillen en vacinaties. Het meeste dat we hebben is nog geldig. Dus we wachten wel af.

Deze keer gaan we weer naar India, nauwkeuriger gezegd, Orissa is dan het uiteindelijke doel. Vertrek vanaf Amsterdam naar Frankfurt, daar een korte tussenstop en overstappen op een andere vlieger naar Kolkata (calcutta). Elke keer weer opnieuw is het een verrassing wat voor gezelschap het zal zijn waar we die 4 weken mee op pad zijn. Het word een reis door een vrij onbekend gebied. Het is een gebeid waar vooral stammen leven, authentieke stammen. 

Zoals gewoonlijk hopen we jullie uitgebreid op de hoogte te houden.

Tot het volgende bericht.

4 reacties | reageer

3-2 Bagan

3-2. Weer de dezelfde fietsen gehaald vandaag. Het zijn dan wel oude barrels maar geen lekke banden. Vanmorgen bleken er nog een paar meer te zijn die met lekke banden stonden. We gaan nu Oud-Bagan ontdekken, maar eerst zijn we naar een lakwerkplaats in de buurt van het hotel gegaan. Hij is redelijk geprijsd en heeft goed kwaliteit. Na wat heen weer bieden enkele leuke dingen aangeschaft. Verder is het niet veel byzonders hier. Ook nog naar de plaatselijke markt geweest voor een turkentas(voor de souvenirs) en andere chinese dingetjes. Bij de Ananda tempel nog aan ruilhandel gedaan, een zonnebril voor een leuke schaal gemaakt van bamboe. Als je Ans kent dan weet je dat, die staat voor niks, die doet die dingen. Ik schrok me het apenzuur toen ik er langsliep en dat zag. Ze had namelijk net een nieuwe gekocht die niet echt goedkoop was. Bleek het een oude te zijn die ze ook nog bij zich had. Pfffft. De dag verder lekker relaxed doorgebracht. Geen lekke banden, wel lekker gegeten onderweg met Willem en Tiny die we onderweg tegenkwamen. Tegen een uur of 5 weer terug bij het hotel, douchen en weer uit eten, zo rond een uur of acht. En ja hoor eindelijk kreeg ik verbinding bij het internet cafe, eindelijk kon ik mn berichtjes kwijt. Jullie zijn een nu beetje op de hoogte. We hebben hier nog een dag te gaan, dan vliegen we terug naar Yangon. Het word het vluchtje wel heb ik begrepen, met tussenlandingen in Mandalay, Heho,  ergens een plaatsje aan de kust en dan eindelijk Yangon.......  Zal ik maar weer dubbele Air miles vragen? Wie verzint er nu zo iets? Nou ja dat overleven we ook wel weer. Misschien dat je nog iets van ons hoort als we in Singapore landen en die overstap hebben op weg naar Amsterdam maar anders tot volgende week. Wij hebben het hier erg goed naar onze zin gehad. Het was ook een leuke groep waar we mee op pad waren. 

Myanmar is ondanks alles een openbaring en echt aan te raden. Alleen niet te lang wachten nu is alles nog vrij puur en ongedwongen.

8 reacties | reageer

2-2 Bagan

Oke we hebben dus fietsen uitgezocht vanmorgen, het zijn van die echte chinese fietsen, te klein, je knieen komen tegen het stuur en ze rammelen nogal. En remmen? Ja die zitten er ook op, dat wel. We waren rond een uur of 9 vertrokken. Eerst hadden we het plan om via de korste weg naar de verst gelegen Pagode te fietsen. Dit plan hebben we maar na een paar honderd meter opgegeven, het was allemaal los en rul zand op dat zandpad naar die pagode toe. Dus de lange weg via het vliegveld maar genomen. Weing te zien onderweg. Als we bij die Pagode aankomen zijn wij de enige. Op enkele souvenir verkoopsters na. De Pagode zelf is een mooi bewaard gebleven exemplaar. Word nog steeds gebruikt ook. Na een klein kwartiertje stappen we weer op de fiets en zien we een grote uitkijktoren. We zijn er even geweest, voor 5 dollar mocht je naar boven. Ze weten de prijs hier wel. Wel een mooi uitzicht vanuit die toren, de vlakte voor ons die ligt letterlijk bezaaid met bouwsels  en ruines. Bij de volgende pagode komen we een man of 8 tegen van ons gezelschap, ze hadden wel volgehouden en dat zandpad afgereden. Nou aan het eind van de dag hebben ze geweten ook. Ze hebben alles bij elkaar een lek of 30 gehad. Allemaal doorntjes door de banden heen, eentje had wel het rekord, die had 6 lekken ineens. Als je trouwens die binnenbanden zag, er waren er bij die bestond bijna geheel uit plakkers van vorige reparaties. Iedereen wil je trouwens graag helpen. Ze halen zelfs de plaatselijke banden plakker op voor je, met een  brommertje, om jou weer mobiel te krijgen. Die brengt zijn materiaal mee, water een bak, en een oude autoband. Banden lichters kennen ze niet. Maar ze krijgen het wel gerepareerd. We hebben nog een stop gemaakt in een klein dorpje, werden we daar getrakteerd op een Cherote van maisblad. Een joekel van een ding. De oudere lokale vrouwen roken ze hier aan een stuk door. Mooie fotos leverde dat op. Adresje komt nog voor de liefhebber :) .   Verder heel erg veel gezien, gegeten op een leuke plek aan de rivier, alleen het eten was 3 keer niks. Je kon er voor 3 maanden brandstof uithalen, zoveel vet gebruikten ze hier. Rond 4 uur zijn we weer terug, we hebben er een houten kont van gekregen. Gelzadels kennen ze hier nog niet. Morgen maar weer verder. Nu douchen en eten.

1 reactie | reageer

31-1 en 1-2

31-1. Vandaag stond er een verplaatsing op het programma, we zijn naar Monywa vertrokken. Onderweg enkele stops gemaakt. Het meest byzondere is een tempelcomplex wat in de Efteling niet zou misstaan. Het is een bont geheel met maar liefst een kleine 600.000 Boeddha beelden in diverse afmetingen. Vooral de binnenkant van het complex is het aanzien waard. De buiten kant is dus Efteling waardig, veel kleurtjes en beeldjes. Verder weinig te melden.

1-2. We zijn vandaag via Pakkoku, waar we op de boot gestapt zijn, aangekomen in Bagan. Leuke ontspannen tocht via het water. We liepen trouwens al meteen vast op een zandbak voor we goed en wel op weg waren. Waterdiepte is soms amper een meter. We zien Bagan langzaam aan de horizon opdoemen door de stoepa,s, tempels en Pagodes. Jezus van wat we zo kunnen zien vanaf het water zijn het er een hele boel. Hoeven we ons niet te vervelen de aankomende drie dagen. Als we aan wal gaan is de bus er nog niet dus we gaan oud-Bagan in om wat te drinken in de schaduw van de Mahabodi Pagode. Leuk sfeertje hangt er hier. Als de bus er is, snel de bus in en naar het hotel, het is een mooi rustig gelegen complex. Restaurantjes vlakbij dus dat zit wel goed. Morgen gaan we de omgeving ontdekken per fiets. Het zal me wel benieuwen wat voor fietsen we hier zullen treffen.

0 reacties | reageer

Volgende pagina »